Urenlang probeer ik te schrijven, urenlang zoek ik naar inspiratie om iets goeds op papier te zetten. En elke keer, faal ik. Er komt van alles op papier, maar niks goed genoeg. Ik weet niet of ik te kritisch ben, of opzoek naar iets speciaals. Waar het ook aan ligt, het lukt me momenteel even niet.
Maar om toch iets "zinnigs" te posten. Een kleffe, romantische column.

Wanneer hij de eerste keer naar mij lacht, wil ik opslag verliefd zijn. Ik wil verdrinken in zijn mooie ogen, en zwijmelen bij het zien van zijn lach. Ik zal -in de war van zijn aantrekkingskracht- een gigantische blunder maken, en erg, heel erg voor lul staan. Maar hij zal erom lachen, en het schattig vinden.
Wanneer ik in mijn lelijkste kleding, een ik-ben-nog-niet-helemaal-wakker-slaaphoofd, een bos stro op mijn hoofd (mijn haar) en make-uploos op de bank neerplof, wil ik dat hij mij aankijkt, alsof ik het mooiste ben wat hij ooit heeft gezien, ik wil de sterretjes in zijn ogen zien stralen en ik wil dat ik het van binnen warm krijg, omdat ik hetzelfde voel. En ook als hij een bierbuik krijgt, een behaarde rug heeft, of een stinkadem heeft, zal ik van hem houden. Want wat er ook gebeurt, hij zal altijd mijn prince charming zijn.

Liefs.